Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εσύ γνωρίζεις ποια είναι τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου;(μέρος 1)



  Όταν λέμε τα 7 θαύματα του κόσμου ή της οικουμένης εννοούμε μια λίστα, έναν κανόνα που έχει κατασκευαστεί, ο οποίος περιλαμβάνει τα 7 σπουδαιότερα μνημεία και μεγαλουργήματα της αρχαιότητας σε πεδία όπως η αρχιτεκτονική, η οικοδομική και η γλυπτική. Η κατάρτιση κανόνων, κάτι σαν τα δικά μας top 10 θα λέγαμε, είναι μια πολύ προσφιλής και αγαπημένη συνήθεια της αρχαιότητας(βλ. για παράδειγμα τον κανόνα των 10 ρητόρων). Η ταυτότητα του αρχαίου εμπνευστή του σημερινού καθιερωμένου καταλόγου δεν έχει εξακριβωθεί, ενώ κατά περιόδους έχουν καταρτιστεί διάφοροι κατάλογοι, αρχαιότεροι, μεσαιωνικοί ή και νεότεροι, με μεγαλύτερες ή μικρότερες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους. Εμείς σήμερα θα αναφερθούμε συνοπτικά κατά το ήμισυ στον σύγχρονο παγιωμένο κατάλογο των 7 θαυμάτων του αρχαίου κόσμου με χρονολογική σειρά.

1. Η μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας

  Πρόκειται για το αρχαιότερο από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου και το μόνο που σώζεται μέχρι σήμερα. Φυσικά χτίστηκε από τους Αιγυπτίους περίπου στα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ κατά τη διάρκεια της 4ης δυναστείας των Αιγυπτίων. Πρόκειται για βασιλικό τάφο γιγαντιαίων διαστάσεων, κατασκευάστηκε δηλαδή επειδή προοριζόταν να αποτελέσει τον τάφο του βασιλιά Χέοπα ή Χούφου, ενώ αργότερα χτίστηκαν δίπλα του δύο ακόμα πυραμίδες, η μία για τον υιό και η άλλη για τον εγγονό του Χέοπα, καθώς και μικρότερες πυραμίδες για τις γυναίκες βασίλισσές τους. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι για την κατασκευή της χρειάστηκαν περίπου δύο δεκαετίες, ενώ χρησιμοποιήθηκε ανθρώπινο δυναμικό περίπου 100.000 ατόμων και  οικοδομικό υλικό 2.000.000 ογκόλιθων βάρους 2,5 τόνων ο καθένας!

2. Οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας

  Οι κρεμαστοί κήποι ήταν το πιο ξακουστό αξιοθέατο της πόλης, η οποία βρισκόταν στο σημερινό Ιράκ, στα νότια της Βαγδάτης. Φαίνεται πως καταστράφηκαν μάλλον τον 1ο αιώνα π.Χ. από αβέβαιη αιτία(ενδεχομένως από σεισμό), ενώ η κατασκευή τους τοποθετείται γύρω στο 600 π.Χ. κατόπιν διαταγής του Ναβουχοδονόσορα του Β'. Η παράδοση αναφέρει πως η διαταγή της κατασκευής τους οφείλεται στο γεγονός πως η νεαρή τότε περσικής καταγωγής βασίλισσα Άμυτις νοσταλγούσε την πατρίδα της. Οι κήποι αυτοί αποτελούνταν από διαδοχικές αναβαθμίδες στις οποίες φύτρωνε κάθε είδους δέντρο, ενώ διέθεταν και ένα πολύ καλό υδρευτικό σύστημα, που παρείχε διαρκώς και πότιζε με νερό του Ευφράτη τα φυτά. Το νερό αντλούταν με δοχεία που τα ανέβαζαν στις υψηλότερες αναβαθμίδες δούλοι και στη συνέχεια μέσα από αυλάκια και τεχνητούς καταρράκτες κατέβαινε προς τα χαμηλότερα επίπεδα.

3. Το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία στην Ολυμπία.

  Στην αρχαιότητα η Ολυμπία ήταν ένα από τα πιο σημαντικά λατρευτικά κέντρα, στο οποίο απέδιδαν ιδιαίτερες τιμές στον Δία, βασιλιά των θεών. Στα μέσα περίπου του 5ου αι. π.Χ. αποφασίζεται να κατασκευαστεί ένας περίλαμπρος ναός προς τιμήν του Δία. Ωστόσο μετά την κατασκευή του ο ναός δε διέθετε κάποιο άγαλμα του θεού. Έτσι, αποφασίστηκε να κατασκευαστεί ένα άγαλμα του Δία, η κατασκευή του οποίου ανατέθηκε τότε στον περίφημο και ξακουστό για την εποχή Αθηναίο γλύπτη Φειδία. Αρχικά κατασκευάστηκε ένας ξύλινος σκελετός του αγάλματος, ο οποίος στη συνέχεια καλύφθηκε με φύλλα χρυσού και ελεφαντόδοντο, ώστε να απεικονίζονται τα ενδύματα και η επιδερμίδα του. Το άγαλμα ήταν τοποθετημένο πάνω σε έναν θρόνο διακοσμημένο με έβενο και πολύτιμους λίθους. Το ύψος του αγάλματος, που ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 440 π.Χ., έφτανε τα 13 μέτρα περίπου. Τελικά το άγαλμα καταστράφηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. από πυρκαγιά.

Για να μη χάσεις τη συνέχεια, μείνε συντονισμένος και ακολούθησε το @epi_pantos στο instagram και το facebook.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«Μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα» της Άννας Κοντολέων: ο φόβος απέναντι στο καινούργιο, το διαφορετικό

  Αυτή η υπέροχη αίσθηση ζεστασιάς και ασφάλειας έχει ολοκληρωτικά χαθεί. Τώρα πια είμαι μόνος μου και μέσα σ’ αυτή τη μοναξιά δεν υπάρχει τίποτα και κανένας. Νιώθω κουρασμένος, εξαντλημένος, σαν να έχουν περάσει από πάνω μου εκατό χρόνια. Παντού γύρω μου σκοτάδι και σιωπή. Νιώθω άβολα. Φοβάμαι [1] .   Πόσο υγιές είναι για έναν έφηβο να αισθάνεται έτσι; Υπάρχει πιθανότητα να αισθανθεί όμορφα και σιγουριά για τον εαυτό του και το αύριο; Πώς; Ποιος θα τον βοηθήσει, αν δε μιλήσει και δεν   εξηγήσει πώς νιώθει;   Μπορεί να παραδεχτεί ότι αισθάνεται μόνος κι εγκαταλελειμμένος; Είναι σε θέση να ομολογήσει πως τα πάντα γύρω του αλλάζουν κι εκείνος χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες; Ή κανείς δε θα τον προσέξει; Είναι δυνατόν να αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή και να ξαναρχίσει απ’ το μηδέν;   Ο νους του Μάνθου ταλανίζεται από αρνητικές σκέψεις από τη στιγμή που οι γονείς του του ανακοινώνουν πως θα πρέπει να μετακομίσουν από ...

Άνθρωποι που άφησαν ιστορία: 7 σημεία για τον Ίωνα Δραγούμη

  ✔ Ο Ίωνας Δραγούμης(1878-1920) υπήρξε σημαντικός Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης. ✔ Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των εθνικών υποθέσεων και πρωτοστάτης στην οργάνωση των ελληνικών ορθόδοξων κοινοτήτων στην περιοχή της Μακεδονίας κατά των Βουλγάρων Κομιτατζήδων  τη περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα(1904-1908). ✔ Υπηρέτησε ως υποπρόξενος  ή πρόξενος σε διάφορες περιοχές(Μοναστήρι, Σέρρες, Αλεξάνδρεια και αλλού) προωθώντας τα ελληνικά συμφέροντα. ✔ Φοβόταν τον σλαβικό κίνδυνο και γι'αυτό υποστήριξε θερμώς τις ελληνικές αλυτρωτικές διεκδικήσεις στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας σε συνεργασία με τον γαμπρό του, Παύλο Μελά. ✔ Αρχικά ήταν οπαδός και υποστηρικτής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Στη συνέχεια, όμως, στράφηκε εκαντίον του και εντάχθηκε στην αντιβενιζελική αντιπολίτευση, επειδή διέκρινε κατά τη γνώμη του στην άσκηση της πολιτικής του ενδείξεις εθνικής υποτέλειας και αυταρχισμού. Σχετκά με το όραμα του Βενιζέλου για ένταξη των ελληνικών πληθυσμών και ενσωμάτωση της...

Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία: ελπίδα

    Όπως έχουμε ξαναεπισημάνει στο επί παντός blog, είναι πραγματικά τουλάχιστον συναρπαστικό να εξερευνά κανείς τις διαδρομές που μπορεί να έχει ακολουθήσει μια λέξη μέσα στο βάθος των αιώνων ή ψάχνοντας να ανακαλύπτει πως λέξεις από διάφορες σύγχρονες γλώσσες ανήκουν τελικά, αν τις εξετάσουμε προσεκτικά, στην ίδια γλωσσική οικογένεια.   Ελπίδα. Μια πολύ συνηθισμένη και συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη του καθημερινού μας λόγου. Η λέξη με την σημερινή της μορφή σχηματίστηκε στα μεσαιωνικά ελληνικά και φυσικά προέρχεται από το αρχαιοελληνικό τριτόκλιτο ουσιαστικό ἐλπίς,-ίδος, ουσιαστικό που συναντάται ήδη στα ομηρικά κείμενα. Το ουσιαστικό ''ελπίδα'' ανάγεται στο ομηρικό ρήμα '' ἔλπομαι'' που σημαίνει ''ελπίζω, προσδοκώ'' και σε αυτό ενυπάρχει η ινδοευρωπαϊκή ρίζα  *wel- που σημαίνει ''θέλω''.   Από αυτήν την ινδοευρωπαϊκή ρίζα είναι που έχουν σχηματιστεί ένα σωρό λέξεις σε διάφορες σύγχρονες γλώσσες , οι οποίες φυσικά είναι...