Ήταν Οκτώβριος του 1999, όταν στην Γενική Διάσκεψη της Unesco στο Παρίσι η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης κατόπιν ελληνικής πρωτοβουλίας και, ειδικότερα, πρότασης του τότε Έλληνα πρέσβη του οργανισμού, Βασίλη Βασιλικού. Δεν είναι τυχαία η επιλογή της ημέρας της εαρινής ισημερίας, ημέρα κατα την οποία η ημέρα και η νύχτα έχουν σχεδόν την ίδια διάρκεια, ως Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης. Έτσι και η ποίηση έχει την φωτεινή και την σκοτεινή της μεριά, την αισιοδοξία και την μελαγχολία. Το πέθνος και ο έρωτας, η θλίψη και η χαρά είναι τα δύο πρόσωπα της ποίησης. Αμέσως μόλις κάποιος προσπαθήσει, έστω και εντελώς επιφανειακά και πρωτογενώς, όπως εμείς τώρα, να ορίσει ή να προσδιορίσει την ποίηση, τα συστατικά της και τις μεθόδους της, σκοντάφτει και ο λόγος που σκοντάφτει είναι πολύ απλά γιατί έρχεται αντιμέτωπος με ένα από τα πιο δυσεπίλυτα ερωτήματα. που μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Αλήθεια, τι είναι τελικά η ποίηση;
Είμαι σίγουρος πως ο καθένας από εμάς έχει να δώσει την δική του απάντηση σε αυτό το ερώτημα, για το οποίο έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Ίσως σε κάποιο βαθμό καταλληλότεροι είναι εκείνοι που διαβάζουν και ασχολούνται συστηματικά με την ποίηση. Και από αυτούς ακόμα πιο κατάλληλοι, για να απαντήσουν, είναι ενδεχομένως εκείνοι που όχι μόνο διαβάζουν αλλά και γράφουν ποίηση, παράγουν ποιητικό λόγο.
Ο Κλέων Παράσχος, όντας ο ίδιος ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας αλλά και δοκιμιογράφος του προηγούμενου αιώνα, είχε υποστηρίξει πως «Πραγματικά, από τα πιο δύσκολα πράγματα —ίσως και αδύνατο— είναι να ορίσει κανείς την ποίηση, — εννοώ να την ορίσει ακριβώς», ενώ είχε επισημάνει ότι «κάθε καιρός μάς προσφέρει και ένα εντελώς άλλο νόημα της ποιήσεως, δηλαδή, κάθε καιρός ορίζει μ' έναν τρόπο δικό του την ποίηση». Από την άλλη μεριά, η Κική Δημουλά με τον ιδιαίτερο μεταφορικό της λόγο τονίζει πως «Είναι από τα πιο επηρμένα μυστήρια, τα πιο αχανή, και μόνο ικανοποίηση στις παρομοιώσεις δίνεις, αν πεις ότι η ποίηση είναι ένα μείγμα εύγεστων δηλητηρίων σε χρυσά δελεαστικά ποτήρια, ή ότι είναι ο πειρασμός, ο δαίμονας που μπαίνει ξαφνικά στο σώμα του κανονικού, προκαλώντας ένα σεληνιασμό γόνιμο, ή ακόμα ότι είναι ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που υποφέρουν μέσα μας, είτε ως ανικανοποίητα είτε ως προδομένα».
Πολλές και διαφορετικές απόψεις έχουν διατυπωθεί για το τι είναι η ποίηση. Ωστόσο, εγώ προσωπικά διακρίνω και ξεχωρίζω με βάση την δική μου αίσθηση, εντύπωση και αντίληψη τον ορισμό της ποίησης που μας χάρισε ο Κ. Καρυωτάκης: «Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε». Η ποίηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια διέξοδος της ταλαιπωρημένης, βασανισμένης και παθούσας ανθρώπινης ψυχής.
✔Για να μη χάσεις το επόμενο post ακολούθησε και εσύ τώρα το @epi_pantos στο facebook/instagram!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου