Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Η ΚΛΕΦΤΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ» του Μάρκους Ζούσακ

Σύντομα, οι πάντες στο καταφύγιο κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου, και η ομάδα των Γερμανών στεκόταν σ’ έναν άμορφο κύκλο. Τα κρύα χέρια έλιωσαν μέσα στα ζεστά, και σε μερικές περιπτώσεις, η αίσθηση ενός άλλου ανθρώπινου σφυγμού μεταφέρθηκε σ’ αυτά… Μερικοί από αυτούς έκλειναν τα μάτια τους, περιμένοντας το θάνατό τους ή ελπίζοντας σε ένα σημάδι πως η επιδρομή είχε επιτέλους τελειώσει.

Άξιζαν κάτι περισσότερο αυτοί οι άνθρωποι;[1]

  Σε αυτήν την ιδιαίτερη αφήγηση που κάνει ο Θάνατος, ο συγγραφέας παρουσιάζει τη Λίζελ, ένα κορίτσι που βρίσκεται μεταξύ της παιδικότητας και της εφηβείας.Καταφτάνει στο σπίτι των θετών γονιών της σε μια φανταστική πόλη της Γερμανίας, το Μόλχινγκ. Ο Χανς και η Ρόζα Χούμπερμ αναναλαμβάνουν τη φροντίδα της, ενώ ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται.

  Το κορίτσι φτάνει στη νέα της ζωή με ένα εγχειρίδιο ενός νεκροθάφτη στα χέρια, που αδυνατεί να διαβάσει. Με τον θετό της πατέρα, τον Χανς, θα αρχίσει να μαθαίνει γραφή κι ανάγνωση και η ζωή της θα αλλάξει άρδην. Θα γνωρίσει έναν νέο φίλο, τον Ρούντι, θα πηγαίνει στο σχολείο και η καθημερινότητα θα γίνει πιο ανεχτή, παρά το κλίμα φόβου που καλλιεργείται ακόμα κι ανάμεσα στους απλούς πολίτες της Γερμανίας από την αυταρχικότητα του Χίτλερ και του στρατού.

  Ώσπου ένας νεαρός, ο Μαξ, θα βρει κι εκείνος καταφύγιο στο σπίτι που φιλοξενεί τη Λίζελ και η οικογένεια θα κάνει ό,τι μπορεί, ώστε ο διωκόμενος Εβραίος να μη συλληφθεί από τους ναζιστές. Η Λίζελ θα δεθεί σταδιακά και με τον Μαξ, καθώς η αγάπη της για τα βιβλία θα γιγαντώνεται και η κατάσταση θα γίνεται ολοένα και πιο ριψοκίνδυνη.

Ο συγγραφέας Markus Zusak

  Όσο ο συγγραφέας καλύπτει πολλά γεγονότα που σημάδεψαν τη Γερμανία εκείνη την περίοδο, η Λίζελ στιγματίζεται από τη βιαιότητα της καύσης των βιβλίων σε στοίβες στους δρόμους κι αυθόρμητα κλέβει ένα βιβλίο και η ανάγκη της να διαβάζει και να διατηρεί τα γραπτά, θα την οδηγήσουν στο να κλέβει βιβλία μέχρι κι από το σπίτι του δημάρχου.

  Κι ενώ οι βόμβες πέφτουν και οι άνθρωποι τρέχουν τα βράδια άρον άρον στα καταφύγια, οι συλλήψεις των Εβραίων και οι εκτελέσεις όσων τους καλύπτουν συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς, ο κόσμος πεινάει και δεν αντέχει πια τη μανία του πολέμου, η Λίζελ θα προσπαθήσει να μη χάσει την παιδική της αθωότητα. Όμως σε έναν κόσμο που ο Θάνατος καραδοκεί και μπορεί να αρπάξει την ψυχή οποιουδήποτε ανά πάσα στιγμή, πόσο εύκολο είναι για ένα μικρό κορίτσι να παραμείνει παιδί;

  Ο Μάρκους Ζούσακ γράφει ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που περιγράφουν τα σκοτεινά χρόνια εκείνου του πολέμου. Οι χαρακτήρες του δίνουν μαθήματα ζωής κι ελευθερίας κι αποδεικνύουν πως μερικοί άνθρωποι που προσέχουν ο ένας τον άλλον και που το μόνο που κάνουν είναι να υπερασπίζονται όσους το χρειάζονται, μπορούν να γίνουν οικογένεια. Τα πάντα είναι ρευστά, ίσως μερικοί να μην τα καταφέρουν, αλλά η ζωή συνεχίζεται κι όσοι έδωσαν όλη τους την ψυχή και τις δυνάμεις στο να αγαπάνε και να προσφέρουν ανιδιοτελώς, πάντα θα βρίσκουν την άκρη και ποτέ δε θα είναι μόνοι τους.

  Η Λίζελ αποδεικνύει ότι η γνώση είναι δύναμη, η δοτικότητα θάρρος, αλλά και η κλεψιά ορισμένες φορές επιτακτική. Ο Ρούντι δείχνει πως δε χρειάζεται να έχει κάποιος θράσος για να είναι γενναίος, αλλά μεγάλη καρδιά. Ο Μαξ έρχεται για να ενώσει τον Χανς και τη Ρόζα που περιθάλπουν τη Λίζελ μαζί της. Ο Χανς υπάρχει ως πατέρας και μέντορας της κοπέλας, ενώ η Ρόζα παραμένει εκείνη που κρατά τις ισορροπίες σε μια τόσο εύθραυστη κοινωνία, για να καταφέρει να σώσει το σπίτι της.

  Ένα βιβλίο για όλες τις ηλικίες, ένα μυθιστόρημα που προσφέρει απλόχερα μηνύματα ζωής και η συγκίνηση για την προσπάθεια μερικών απλών και καθημερινών ανθρώπων να επιβιώσουν και να ζήσουν αξιοπρεπώς μέσα σε μια χώρα που επικρατεί τόση τρομοκρατία είναι σίγουρο πως θα κερδίσει τους αναγνώστες.

Ø  Zusak Markus, Η Κλέφτρα των Βιβλίων, μετάφραση: Κοντολέων Κώστια, Αθήνα, 2008.

Συντάκτης: Χάρης Μποϊντάς, φοιτητής Φιλολογίας

✔Για να μη χάσεις την επόμενη βιβλιοπρόταση, ακολούθησε και εσύ τώρα το @epi_pantos στο facebook/instagram.



[1]Zusak, 2014, σελ. 423.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«Μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα» της Άννας Κοντολέων: ο φόβος απέναντι στο καινούργιο, το διαφορετικό

  Αυτή η υπέροχη αίσθηση ζεστασιάς και ασφάλειας έχει ολοκληρωτικά χαθεί. Τώρα πια είμαι μόνος μου και μέσα σ’ αυτή τη μοναξιά δεν υπάρχει τίποτα και κανένας. Νιώθω κουρασμένος, εξαντλημένος, σαν να έχουν περάσει από πάνω μου εκατό χρόνια. Παντού γύρω μου σκοτάδι και σιωπή. Νιώθω άβολα. Φοβάμαι [1] .   Πόσο υγιές είναι για έναν έφηβο να αισθάνεται έτσι; Υπάρχει πιθανότητα να αισθανθεί όμορφα και σιγουριά για τον εαυτό του και το αύριο; Πώς; Ποιος θα τον βοηθήσει, αν δε μιλήσει και δεν   εξηγήσει πώς νιώθει;   Μπορεί να παραδεχτεί ότι αισθάνεται μόνος κι εγκαταλελειμμένος; Είναι σε θέση να ομολογήσει πως τα πάντα γύρω του αλλάζουν κι εκείνος χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες; Ή κανείς δε θα τον προσέξει; Είναι δυνατόν να αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή και να ξαναρχίσει απ’ το μηδέν;   Ο νους του Μάνθου ταλανίζεται από αρνητικές σκέψεις από τη στιγμή που οι γονείς του του ανακοινώνουν πως θα πρέπει να μετακομίσουν από ...

Άνθρωποι που άφησαν ιστορία: 7 σημεία για τον Ίωνα Δραγούμη

  ✔ Ο Ίωνας Δραγούμης(1878-1920) υπήρξε σημαντικός Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης. ✔ Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των εθνικών υποθέσεων και πρωτοστάτης στην οργάνωση των ελληνικών ορθόδοξων κοινοτήτων στην περιοχή της Μακεδονίας κατά των Βουλγάρων Κομιτατζήδων  τη περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα(1904-1908). ✔ Υπηρέτησε ως υποπρόξενος  ή πρόξενος σε διάφορες περιοχές(Μοναστήρι, Σέρρες, Αλεξάνδρεια και αλλού) προωθώντας τα ελληνικά συμφέροντα. ✔ Φοβόταν τον σλαβικό κίνδυνο και γι'αυτό υποστήριξε θερμώς τις ελληνικές αλυτρωτικές διεκδικήσεις στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας σε συνεργασία με τον γαμπρό του, Παύλο Μελά. ✔ Αρχικά ήταν οπαδός και υποστηρικτής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Στη συνέχεια, όμως, στράφηκε εκαντίον του και εντάχθηκε στην αντιβενιζελική αντιπολίτευση, επειδή διέκρινε κατά τη γνώμη του στην άσκηση της πολιτικής του ενδείξεις εθνικής υποτέλειας και αυταρχισμού. Σχετκά με το όραμα του Βενιζέλου για ένταξη των ελληνικών πληθυσμών και ενσωμάτωση της...

Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία: ελπίδα

    Όπως έχουμε ξαναεπισημάνει στο επί παντός blog, είναι πραγματικά τουλάχιστον συναρπαστικό να εξερευνά κανείς τις διαδρομές που μπορεί να έχει ακολουθήσει μια λέξη μέσα στο βάθος των αιώνων ή ψάχνοντας να ανακαλύπτει πως λέξεις από διάφορες σύγχρονες γλώσσες ανήκουν τελικά, αν τις εξετάσουμε προσεκτικά, στην ίδια γλωσσική οικογένεια.   Ελπίδα. Μια πολύ συνηθισμένη και συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη του καθημερινού μας λόγου. Η λέξη με την σημερινή της μορφή σχηματίστηκε στα μεσαιωνικά ελληνικά και φυσικά προέρχεται από το αρχαιοελληνικό τριτόκλιτο ουσιαστικό ἐλπίς,-ίδος, ουσιαστικό που συναντάται ήδη στα ομηρικά κείμενα. Το ουσιαστικό ''ελπίδα'' ανάγεται στο ομηρικό ρήμα '' ἔλπομαι'' που σημαίνει ''ελπίζω, προσδοκώ'' και σε αυτό ενυπάρχει η ινδοευρωπαϊκή ρίζα  *wel- που σημαίνει ''θέλω''.   Από αυτήν την ινδοευρωπαϊκή ρίζα είναι που έχουν σχηματιστεί ένα σωρό λέξεις σε διάφορες σύγχρονες γλώσσες , οι οποίες φυσικά είναι...