Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΙΕΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ» του Κωνσταντίνου Πέττα

 

Περπατούσε και το μυαλό του ακόμη βρισκόταν μεταξύ του ιδεατού και του πραγματικού κόσμου. Δεν ήθελε απόψε να διυλίσει το γεγονός, ούτε να σκεφτεί ούτε να γυρέψει απαντήσεις στα ερωτηματικά του[1].

  Ο Μάρκος Αΐτης βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος σε μια κατάσταση που τον ξεπερνά. Άρτι αφιχθείς στην Αθήνα από την επαρχία, ώστε να βρει σπίτι για να μείνει, με μια ιστορία του παρελθόντος να τον στοιχειώνει, το νέο αγόρι θα ζήσει μια περιπέτεια που θα του αλλάξει τη ζωή.

  Ο νεαρός πρωταγωνιστής καταφτάνει στην πρωτεύουσα, έχοντας περάσει σε πανεπιστήμιο της Αθήνας, ώστε να αρχίσει τη φοιτητική του ζωή. Όμως ένα συμβάν που είχε συμβεί όσο ήταν στο σχολείο δεν τον αφήνει να ησυχάσει. Ο ξάδερφός του Μάρκου, ο Πέτρος, ο οποίος είναι ταυτόχρονα κι ο καλύτερος φίλος του, βρίσκεται μαζί του στην αχανή πόλη και συμπορεύονται στη νέα πραγματικότητα, ενωμένοι.

  Με περίεργα παιχνίδια της μοίρας, το παρελθόν με το παρόν διαπλέκονται, μεγάλα συμφέροντα συναντούν μικρούς αλλά θαρραλέους ανθρώπους, το φανταστικό με το πραγματικό ενώνονται και πλέον ο Μάρκος δεν είναι ικανός να ξεχωρίσει τi ανήκει στη σφαίρα της λογικής και του θαύματος.

  Ο Γεράσιμος, αδελφός του ανθρώπου που δολοφονήθηκε και που είδε τελευταίος ο Μάρκος, συναντά μοιραία τον φοιτητή και μαζί αρχίζουν να ξεδιαλύνουν ένα μυστήριο που σχετίζεται με τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Συνοδοιπόροι τους στο ταξίδι των απαντήσεων και της σωτηρίας όσων κινδυνεύουν από εγκληματικά μυαλά στέκονται ο Πέτρος, αλλά και μια κοπέλα, η Διονυσία, που δεν εγκαταλείπουν στιγμή τον Μάρκο.

  Ο Κωνσταντίνος Πέττας, όντας φοιτητής κι ο ίδιος, γράφει ένα μυθιστόρημα με ήρωες που βράζει το αίμα τους, με μια πατρική φιγούρα να τους καθοδηγεί, κι αποδεικνύει ότι δε χρειάζεσαι να έχεις χρόνια για να έχεις δυναμισμό και να μη φοβάσαι να υπερασπιστείς το δίκαιο.

Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Πέττας

  Με ένα πρωτότυπο θέμα, όπως την αρχαιοκαπηλία και τη σημαντικότητα των αρχαίων μνημείων ως σημάδια της ταυτότητας ενός έθνους, ενός λαού, ο συγγραφέας αφηγείται μια ιστορία συναισθηματικής ενηλικίωσης, όπως κι ένα θρίλερ με οικονομικές και κοινωνικές προεκτάσεις.

  Το καλό και το κακό μάχονται αδυσώπητα, αλλά η επιμονή των χαρακτήρων και η καλοσύνη με την οποία είναι ποτισμένοι είναι αρωγοί στον αγώνα τους να σταματήσουν τα σχέδια μιας παγκόσμιας οργάνωσης που σκοπό έχει να διαλύσει τα αρχαιολογικά μνημεία του πλανήτη.

  Το βιβλίο αυτό φωτίζει το ρίσκο που υπάρχει για όποιον άνθρωπο επιλέξει την εξουσία και το κέρδος να χάσει τον εαυτό του, αλλά όσοι επιλέγουν να κάνουν το σωστό και να μην τα παρατάνε, ώστε να βοηθήσουν τους γύρω τους, θα μείνουν αγνοί στην ψυχή, όσο πιθανό κι αν είναι να τους κοστίσει κάποιον που αγαπάνε.

  Ο Κωνσταντίνος Πέττας χρησιμοποιώντας σε αρκετές περιπτώσεις του βιβλίου ένα εξεζητημένο λεξιλόγιο, που δε δυσχεραίνει στην ανάγνωση, όμως εμπλουτίζει το γλωσσικό καταπίστευμα κάθε ανθρώπου, γράφει για τα ανθρώπινα πάθη και την ανθρώπινη ατέλεια, όπως και για τη σημασία της παράδοσης ενός λαού σε βάθος χρόνου.Μπορούν απλοί και καθημερινοί άνθρωποι να κάνουν τη διαφορά; Μπορεί η ηθική να επικρατήσει της ανομίας και της απληστίας; Αρκεί να διαβάσετε τον «Πέμπτο Ιερό Πόλεμο»!

Ø  Κωνσταντίνος Πέττας, Ο Πέμπτος Ιερός Πόλεμος, εκδόσεις Πηγή, Αθήνα 2020.

Συντάκτης: Χάρης Μποϊντάς, φοιτητής Φιλολογίας

☑Για να μη χάσεις την επόμενη βιβλιοπαρουσίαση του επί παντός blog, ακολούθησε τώρα το @epi_pantos στο facebook/instagram.



[1]Πέττας, 2020, σελ. 140


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«Μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα» της Άννας Κοντολέων: ο φόβος απέναντι στο καινούργιο, το διαφορετικό

  Αυτή η υπέροχη αίσθηση ζεστασιάς και ασφάλειας έχει ολοκληρωτικά χαθεί. Τώρα πια είμαι μόνος μου και μέσα σ’ αυτή τη μοναξιά δεν υπάρχει τίποτα και κανένας. Νιώθω κουρασμένος, εξαντλημένος, σαν να έχουν περάσει από πάνω μου εκατό χρόνια. Παντού γύρω μου σκοτάδι και σιωπή. Νιώθω άβολα. Φοβάμαι [1] .   Πόσο υγιές είναι για έναν έφηβο να αισθάνεται έτσι; Υπάρχει πιθανότητα να αισθανθεί όμορφα και σιγουριά για τον εαυτό του και το αύριο; Πώς; Ποιος θα τον βοηθήσει, αν δε μιλήσει και δεν   εξηγήσει πώς νιώθει;   Μπορεί να παραδεχτεί ότι αισθάνεται μόνος κι εγκαταλελειμμένος; Είναι σε θέση να ομολογήσει πως τα πάντα γύρω του αλλάζουν κι εκείνος χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες; Ή κανείς δε θα τον προσέξει; Είναι δυνατόν να αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή και να ξαναρχίσει απ’ το μηδέν;   Ο νους του Μάνθου ταλανίζεται από αρνητικές σκέψεις από τη στιγμή που οι γονείς του του ανακοινώνουν πως θα πρέπει να μετακομίσουν από ...

Άνθρωποι που άφησαν ιστορία: 7 σημεία για τον Ίωνα Δραγούμη

  ✔ Ο Ίωνας Δραγούμης(1878-1920) υπήρξε σημαντικός Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης. ✔ Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των εθνικών υποθέσεων και πρωτοστάτης στην οργάνωση των ελληνικών ορθόδοξων κοινοτήτων στην περιοχή της Μακεδονίας κατά των Βουλγάρων Κομιτατζήδων  τη περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα(1904-1908). ✔ Υπηρέτησε ως υποπρόξενος  ή πρόξενος σε διάφορες περιοχές(Μοναστήρι, Σέρρες, Αλεξάνδρεια και αλλού) προωθώντας τα ελληνικά συμφέροντα. ✔ Φοβόταν τον σλαβικό κίνδυνο και γι'αυτό υποστήριξε θερμώς τις ελληνικές αλυτρωτικές διεκδικήσεις στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας σε συνεργασία με τον γαμπρό του, Παύλο Μελά. ✔ Αρχικά ήταν οπαδός και υποστηρικτής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Στη συνέχεια, όμως, στράφηκε εκαντίον του και εντάχθηκε στην αντιβενιζελική αντιπολίτευση, επειδή διέκρινε κατά τη γνώμη του στην άσκηση της πολιτικής του ενδείξεις εθνικής υποτέλειας και αυταρχισμού. Σχετκά με το όραμα του Βενιζέλου για ένταξη των ελληνικών πληθυσμών και ενσωμάτωση της...

Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία: ελπίδα

    Όπως έχουμε ξαναεπισημάνει στο επί παντός blog, είναι πραγματικά τουλάχιστον συναρπαστικό να εξερευνά κανείς τις διαδρομές που μπορεί να έχει ακολουθήσει μια λέξη μέσα στο βάθος των αιώνων ή ψάχνοντας να ανακαλύπτει πως λέξεις από διάφορες σύγχρονες γλώσσες ανήκουν τελικά, αν τις εξετάσουμε προσεκτικά, στην ίδια γλωσσική οικογένεια.   Ελπίδα. Μια πολύ συνηθισμένη και συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη του καθημερινού μας λόγου. Η λέξη με την σημερινή της μορφή σχηματίστηκε στα μεσαιωνικά ελληνικά και φυσικά προέρχεται από το αρχαιοελληνικό τριτόκλιτο ουσιαστικό ἐλπίς,-ίδος, ουσιαστικό που συναντάται ήδη στα ομηρικά κείμενα. Το ουσιαστικό ''ελπίδα'' ανάγεται στο ομηρικό ρήμα '' ἔλπομαι'' που σημαίνει ''ελπίζω, προσδοκώ'' και σε αυτό ενυπάρχει η ινδοευρωπαϊκή ρίζα  *wel- που σημαίνει ''θέλω''.   Από αυτήν την ινδοευρωπαϊκή ρίζα είναι που έχουν σχηματιστεί ένα σωρό λέξεις σε διάφορες σύγχρονες γλώσσες , οι οποίες φυσικά είναι...