Η ερωτική φωνή της Μαρίας Πολυδούρη: 2 ποιήματα

 

  Μαρία Πολυδούρη. Μία από τις σημαντικότερες, πιο αξιόλογες και συνάμα πιο γνωστές στο ευρύ κοινό γυναίκες ποιήτριες της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Όχι αδίκα, βέβαια, καθώς η ιδιαίτερη ποιητική της φωνή επάξια της προσέφερε τις δικές τις συντεναγμένες στον χάρτη της νεοελληνικής ποιητικής παραγωγής.

  Γεννημένη στην Καλαμάτα τον Απρίλιο του 1902 απεβίωσε σε νεαρή ηλικία. Ήταν μόλις 28 ετών, όταν έφυγε από την ζωή στις 29 Απριλίου του 1930 προσβεβλημένη από φυματίωση. Το πιο σημαντικό γεγονός της ζωής της για την δική μας πραγμάτευση ήταν η ερωτική της σύνδεση με τον ομότεχνο της Κώστα Καρυωτάκη, ο οποίος άσκησε καταλυτική επίδραση τόσο στη ζωή όσο και στο ποιητικό της έργο. Εκείνη τον ερωτεύθηκε σφόδρα, εντούτοις ο έρωτάς τους έληξε άδοξα και σύντομα, όταν ο Καρυωτάκης διαγνώσθηκε με σύφιλη και της ζήτησε να χωρίσουν. Φαίνεται πως ακόμα και μετά τον χωρισμό τους η Πολυδούρη δε κατάφερε να τον ξεπεράσει και παρέμεινε ερωτευμένη μαζί του παρά το γεγονός ότι μετέπειτα αρραβωνιάστηκε τον πλούσιο δικηγόρο Αριστοτέλη Γεωργίου.     

 

                                                             Μόνο γιατί μ΄ἀγάπησες

                                             Δέν τραγουδῶ, παρά γιατί μ’ ἀγάπησες

                                             στά περασμένα χρόνια.

                                             Καί σέ ἥλιο, σέ καλοκαιριοῦ προμάντεμα

                                             καί σέ βροχή, σέ χιόνια,

                                             δέν τραγουδῶ παρά γιατί μ’ ἀγάπησες.

 

                                             Μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου

                                             μιά νύχτα καί μέ φίλησες στό στόμα,

                                             μόνο γι’ αὐτό εἶμαι ὡραία σάν κρίνο ὁλάνοιχτο

                                             κι ἔχω ἕνα ρῖγος στήν ψυχή μου ἀκόμα,

                                             μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου.

 

                                            Μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν

                                            μέ τήν ψυχή στό βλέμμα,

                                            περήφανα στολίστηκα τό ὑπέρτατο

                                            τῆς ὕπαρξής μου στέμμα,

                                            μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν.

 

                                            Μόνο γιατί μ’ ἀγάπησες γεννήθηκα

                                            γι’ αὐτό ἡ ζωή μου ἐδόθη

                                            στήν ἄχαρη ζωή τήν ἀνεκπλήρωτη

                                            μένα ἡ ζωή πληρώθη.

                                            Μόνο γιατί μ’ ἀγάπησες γεννήθηκα.

 

                                            Μονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ’ ἀγάπησες

                                            ἔζησα, νά πληθαίνω

                                            τά ὀνείρατά σου, ὡραῖε, πού βασίλεψες

                                            κι ἔτσι γλυκά πεθαίνω

                                            μονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ’ ἀγάπησες

                                                                                      Οἱ τρίλιες πού σβήνουν, 1926

  Όσον αφορά στο ποιητικό της έργο το 1926 κυκλοφόρησε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο ''Οι τρίλιες που σβήνουν'', ενώ τρία χρόνια αργότερα δημοσιεύτηκε και η δεύτερη συλλογή της, ''Ηχώ στο δάσος''.  Οι δύο βασικοί άξονες της ποίησής της είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Στο παρόν άρθρο περιλαμβάνονται δύο, ίσως και από τα πιο γνωστά, ποιήματά της, τα οποία θαρρώ πως αναδεικνύουν και αντικατοπτρίζουν το συνηθισμένο ποιητικό κλίμα που αναδύεται από τα έργα της. Αυτό που καθιστά ξεχωριστή, κατά την γνώμη μου, την Μαρία Πολυδούρη δεν είναι μόνο ο διάχυτος ερωτισμός της, ούτε η γυναικεία ευαισθησία που χαρακτηρίζει την ποίησή της, αλλά ο πηγαίος λυρισμός της. Το ερωτικό της συναίσθημα διακρίνεται για την πρωτογενή και αυθεντική λυρική του ποιότητα. Είναι η γνhσιότητα της συναισθηματικής ατμόσφαιρας και του ρομαντικού ποιητικού μικρόκοσμου που δημιουργεί η ειδοποιός ποιητική της σφραγίδα, αυτή που της χάρισε μια διακριτή θέση ανάμεσα στους ομοτέχνους της ποιητικής της γενιάς. Σε τελική ανάλυση η τρυφερότητα της είναι μεταξύ άλλων η λογοτεχνική της παρακαταθήκη.

                                                                    Κοντά σου

                                            Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.

                                            Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.

                                            Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη

                                            ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

 

                                            Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει

                                            που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά

                                            κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,

                                            πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

 

                                            Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι

                                            κι ανύποπτα περνά μες στη ζωή.

                                            Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,

                                            σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Για να μη χάσεις το επόμενο άρθρο, ακολούθησε και εσύ ΤΩΡΑ το @epi_pantos στο facebook/instagram.