«Μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα» της Άννας Κοντολέων: ο φόβος απέναντι στο καινούργιο, το διαφορετικό

 

Αυτή η υπέροχη αίσθηση ζεστασιάς και ασφάλειας έχει ολοκληρωτικά χαθεί. Τώρα πια είμαι μόνος μου και μέσα σ’ αυτή τη μοναξιά δεν υπάρχει τίποτα και κανένας. Νιώθω κουρασμένος, εξαντλημένος, σαν να έχουν περάσει από πάνω μου εκατό χρόνια. Παντού γύρω μου σκοτάδι και σιωπή. Νιώθω άβολα. Φοβάμαι[1].

  Πόσο υγιές είναι για έναν έφηβο να αισθάνεται έτσι; Υπάρχει πιθανότητα να αισθανθεί όμορφα και σιγουριά για τον εαυτό του και το αύριο; Πώς; Ποιος θα τον βοηθήσει, αν δε μιλήσει και δεν  εξηγήσει πώς νιώθει;

  Μπορεί να παραδεχτεί ότι αισθάνεται μόνος κι εγκαταλελειμμένος; Είναι σε θέση να ομολογήσει πως τα πάντα γύρω του αλλάζουν κι εκείνος χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες; Ή κανείς δε θα τον προσέξει; Είναι δυνατόν να αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή και να ξαναρχίσει απ’ το μηδέν;

  Ο νους του Μάνθου ταλανίζεται από αρνητικές σκέψεις από τη στιγμή που οι γονείς του του ανακοινώνουν πως θα πρέπει να μετακομίσουν από την Αθήνα και να πάνε να μείνουν σε μια άλλη πόλη, επειδή η μητέρα του βρήκε εκεί δουλειά.

  Το δεκατετράχρονο αγόρι απελπίζεται και δε δέχεται τη νέα συνθήκη, τρομοκρατείται στην ιδέα να χάσει τον καλύτερό του φίλο, όπως και το να αφήσει όσα ήταν δεδομένα τόσα χρόνια, για κάτι νέο κι άγνωστο. Όμως οι αντιστάσεις του θα καμφθούν. Ο Μάνθος θα πρέπει να πάει σε νέο σχολείο και να προσαρμοστεί σε μια νέα καθημερινότητα, εντελώς διαφορετική από αυτήν που ήξερε.

  Ο θυμός και η απελπισία θα ριζώσουν μέσα του, η μοναξιά θα τον κατατρώει κι εκείνος δε θα είναι διαθέσιμος να ομολογήσει τα αισθήματά του. Το να είναι ευτυχισμένος δε θα αποτελεί επιλογή και την εσωτερική φωνή μέσα του, που όσο κι αν θα τον πιέζει να μιλήσει ανοιχτά, εκείνος θα την καταπνίγει.  

  Όμως δε θα μπορεί να έχει για πάντα παρωπίδες. Κάποια στιγμή θα αναγνωρίσει ότι το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα κακό. Θα καταλάβει πως το παρελθόν δεν ήταν τόσο ιδανικό και όσα ήταν τροχοπέδη για να δώσει μια ευκαιρία στη νέα κατάσταση, θα εξανεμιστούν.

  Αρκεί να το επιλέξει. Αρκεί να διαλέξει να παραμερίσει τον εγωισμό του, το ρατσισμό και την ξενοφοβία που επικρατεί στον κόσμο που ζούσε και τον επηρέαζε και να ωριμάσει μέσα του. Διότι το αγόρι ζει σε μια εποχή κρίσης. Μια κρίση οικονομική, μια κρίση αξιών. Μια κρίση που μπορεί να δηλητηριάσει και να τερματίσει την αθωότητα των νέων παιδιών.

  Όμως πάντα, μέχρι και σε μια τέτοια περίοδο, η ανθρωπιά μπορεί να νικήσει και η αγάπη να επικρατήσει. Η φθορά της ψυχής του Μάνθου είναι δυνατόν να γιατρευτεί από την αγάπη που θα λάβει από τον κόσμο που τον περιβάλλει. Οι νέοι του φίλοι, η καθηγήτριά του, ένας σοφός ηλικιωμένος, η γιαγιά του και οι γονείς του θα τον προστατεύσουν και θα συνδράμουν στην προσαρμογή του, μέχρι ο ίδιος να καταφέρει να εκφράσει το πώς αισθάνεται και να ενωθεί με όσους ανθρώπους έχει αποξενώσει.

  Ο Μάνθος θα πρέπει να αντικρίσει το είδωλό του στον καθρέφτη και να συνειδητοποιήσει τα λάθη του και το ποιος πραγματικά είναι. Το ποιος θέλει να γίνει. Το ποιους και το τι θέλει πλέον. Να αποδεχτεί ό,τι ήταν και να έχει τη δύναμη να συγχωρήσει τον εαυτό του. Να καταλάβει πως τα σφάλματά του δεν τον καθορίζουν, αν έχει το σθένος να αλλάξει προς το καλύτερο. Και, τέλος, να αφήσει να τον πλησιάσουν και να τον προστατεύσουνοι άνθρωποι που θέλουν το καλό του.

  Πρόκειται για ένα βιβλίο ρεαλιστικό με έναν πρωταγωνιστή έντονο και δυναμικό, με περιγραφές των συναισθημάτων να το πλημμυρίζουν, που μιλά για τη σύγχρονη εποχή της Ελλάδας. Περνά το μήνυμα πως η ανθρωπιά και η αγάπη είναι τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα στο μίσος και την κατάθλιψη.

  Η συγγραφέας του νεανικού μυθιστορήματος «Μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα» Άννα Κοντολέων, με μια εξαιρετική σκιαγράφηση του χαρακτήρα του νεαρού πρωταγωνιστή, του Μάνθου, θα κάνει τους αναγνώστες να βυθιστούν στον ψυχισμό και τη ζωή του ήρωά της, ώστε μέσα από ένα ταξίδι γνωριμίας του καινούργιου, νοσταλγίας του παλιού και της αποκαθήλωσης των κακών προτύπων και πιστεύω, να δώσει το μήνυμα πως η αγάπη φτάνει μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα.

✒Ø  Κοντολέων Άννα, Μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2014.

Συντάκτης: Χάρης Μποϊντάς, φοιτητής φιλολογίας

Για να μη χάσεις το επόμενο άρθρο, ακολούθησε και εσύ ΤΩΡΑ το @epi_pantos στο facebook/instagram.

---

[1]Κοντολέων, Πατάκης, 2014, σελ. 113