Η καθιέρωση επετείων και ημερών μνήμης γεγογότων τα οποία έχουν χαρακτεί στη συλλογική μνήμη και συνείδηση ενός λαού εξ ορισμού επιτελούν μια πολύ συγκεκριμένη στόχευση. Διατήρω τις αμφιβολίες μου για το πόσο αυτή η στόχευση επιτυγχάνεται τη σημερινή εποχή(πόσο μάλλον τις μέρες της πανδημίας του covid- 19!). Ωστόσο, σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να αναφερθεί στους λόγους καθιέρωσης επετειακών ημερών ούτε να επιχειρήσει μια επισκόπηση των γεγονότων του αιματηρού Δεκέμβρη του 1973. Αντί αυτών θα σταθώ σε μία λεπτομέρεια του συμβάντος που έχει καθιερωθεί να καλείται «Η εξέγερση του Πολυτεχνείου», στοιχείο ανεπαίσθητο που, όμως, έχει τη σημασία του.
Αν κάποιος κάνει μια ταχεία αναζήτηση στο διαδίκτυο σχετικά με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, είναι πίθανον να εντοπίσει την εξής πληροφορία: οι φοιτητές που είχαν οχυρωθεί εντός της σχολής επί της οδού Πατησίων αυτοαποκαλούνταν« Ελεύθεροι Πολιορκημένοι». Μια λεπτομέρεια που δεν αξίζει μόνο κανείς να παρατηρήσει, αλλά να κάνει μια παύση και να στοχαστεί.
Αν αυτή η πληροφορία πράγματι ισχύει, αν οι φοιτητές αυτοί είχαν υιοθετήσει αυτόν τον συλλογικό αυτοπροσδιορισμό, τότε έχουμε να κάνουμε με ένα από τα πιο τρανά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν μια από τις πολλές πτυχές, όψεις και λειτουργίες του λογοτεχνικού φαινομένου. Φυσικά αυτό το οξύμωρο ονοματικό σύνολο(ελεύθεροι πολιορκημένοι) αποτελεί τον τίτλο ενός εκ των σημαντικότερων και εμβληματικότερων ποιημάτων της νεοελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής το οποίο ανήκει στον λογοτέχνη(με όλη τη σημασία του όρου) Διονύσιο Σολώμό. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φοιτητές του Πολυτεχνείου ενδέχεται να επέλεξαν να αποκαλούν τους εαυτούς τους έτσι.
Το γεγονός πως αυτοί οι άνθρωποι στη διάρκεια της ασφυκτικής και πιεστικής εμπείριας που βίωναν επέλεξαν να περιγράψουν, να προσδιορίσουν και να σημασιοδοτήσουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τοιουτοτρόπως, μέσω δηλαδή των υψηλὠν νοημάτων που απορρέουν από ένα ποίημα το οποίο αφορά στο ψυχικό σθνένος, την εσωτερική πνευματική και ηθική δὐναμη και ελευθερία ανθρώπων που υφίστανται ακραίες εξωτερικές φυσικές πιέσεις και δυσκολίες, αναδεικνύει την λογοτεχνία και εν προκειμένω την ποίηση αφενός ως παραμυθία, παρηγοριά, καταφύγιο στο οποίο αναζητάς εξύψωση του ηθικού σου, δύναμη, κουράγιο, αφετἐρου ως μηχανισμό μέσω του οποίου μπορείς στοχευμένα, καίρια, ενίοτε υπαινικτικά, να χαρακτηρίσεις μια κατάσταση ή ένα βίωμα και να περάσεις τα δικά σου μηνύματα. Μηνύματα που πρέπει να περιφρουρούμε και να φροντίζουμε οι νέες γενιές να έρχονται σε επαφή είτε μέσω της ιστορίας είτε μέσω της λογοτεχνίας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να παραθέσω ένα στίχο από το εν λόγω ποίημα, ο οποίος με την ισορροπημένη δομή και την μεταφορική εικονοποιία του αποδίδει άριστα την ουσία του ποιήματος και του αιματοβαμμένου Πολυτεχνείου:
«Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέλησή μου βράχος»
Remember to: follow in facebook/instagram @epi_pantos
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου