Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποιος ήταν τέλος πάντων αυτός ο Νόμπελ;

 

  Τα βραβεία Νόμπελ είναι τα πιο διάσημα ετήσια διεθνή βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο προς αναγνώριση σημαντικών πολιτισμικών ή επιστημονικών επιτευγμάτων. Αφορούν στους τομείς της Φυσικής, Χημείας, Λογοτεχνίας, Ειρήνης, Ιατρικής-Φαρμακολογίας και Οικονομικών Επιστημών. Ανακοινώνονται κάθε χρόνο τον Οκτώβριο και απονέμονται από την  Σουηδική Ακαδημία και άλλους φορείς στις 10 Δεκεμβρίου, επέτειο θανάτου του εφευρέτη τους.

   Θεσμοθετήθηκαν το 1895 βάση της επιθυμίας που περιλαμβανόταν στην διαθήκη του σημαντικού επιχειρηματία και μηχανικού Σουηδικής καταγωγής, Άλφρεντ Νόμπελ(1833-1896). Ο Νόμπελ υπήρξε χημικός και μηχανικός και είναι γνωστός για την ανακάλυψη της δυναμίτιδας και του πυροκροτητή. Πέρα από τις ερευνητικές του δραστηριότητες που αφορούσαν στις εκρηκτικές ύλες ως επιχειρηματίας ασχολήθηκε με την πολεμική βιομηχανία.

   Στη διαθήκη του ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του εξέφρασε την επιθυμία του, σύμφωνα με την οποία οριζόταν πως  σχεδόν ολόκληρη η τεράστια περιουσία που είχε αποκτήσει θα χρησιμοποιούταν, ώστε κάθε χρόνο να προσφέρονται βραβεία σε ανθρώπους που κατά το προηγούμενο έτος είχαν ωφελήσει και προσφέρει τα μέγιστα στην ανθρωπότητα. Έτσι συστήθηκε το Ίδρυμα Νόμπελ και στις 10 Δεκεμβρίου του 1901 έλαβε χώρα η πρώτη απονομή. Οι νομπελίστες λαμβάνουν ένα χρυσό μετάλλιο. ένα δίπλωμα και ένα σημαντικό χρηματικό ποσό(περίπου 930.000 ευρώ). Αξιοσημείωτο είναι πως η κατηγορία σχετικά με τις Οικονομικές Επιστήμες προστέθηκε αργότερα, το 1968.

   Στην ιστορία του θεσμού 2 φορές Έλληνες έχουν λάβει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1963 ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης και ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης το 1979.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«Μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα» της Άννας Κοντολέων: ο φόβος απέναντι στο καινούργιο, το διαφορετικό

  Αυτή η υπέροχη αίσθηση ζεστασιάς και ασφάλειας έχει ολοκληρωτικά χαθεί. Τώρα πια είμαι μόνος μου και μέσα σ’ αυτή τη μοναξιά δεν υπάρχει τίποτα και κανένας. Νιώθω κουρασμένος, εξαντλημένος, σαν να έχουν περάσει από πάνω μου εκατό χρόνια. Παντού γύρω μου σκοτάδι και σιωπή. Νιώθω άβολα. Φοβάμαι [1] .   Πόσο υγιές είναι για έναν έφηβο να αισθάνεται έτσι; Υπάρχει πιθανότητα να αισθανθεί όμορφα και σιγουριά για τον εαυτό του και το αύριο; Πώς; Ποιος θα τον βοηθήσει, αν δε μιλήσει και δεν   εξηγήσει πώς νιώθει;   Μπορεί να παραδεχτεί ότι αισθάνεται μόνος κι εγκαταλελειμμένος; Είναι σε θέση να ομολογήσει πως τα πάντα γύρω του αλλάζουν κι εκείνος χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες; Ή κανείς δε θα τον προσέξει; Είναι δυνατόν να αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή και να ξαναρχίσει απ’ το μηδέν;   Ο νους του Μάνθου ταλανίζεται από αρνητικές σκέψεις από τη στιγμή που οι γονείς του του ανακοινώνουν πως θα πρέπει να μετακομίσουν από ...

Άνθρωποι που άφησαν ιστορία: 7 σημεία για τον Ίωνα Δραγούμη

  ✔ Ο Ίωνας Δραγούμης(1878-1920) υπήρξε σημαντικός Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης. ✔ Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των εθνικών υποθέσεων και πρωτοστάτης στην οργάνωση των ελληνικών ορθόδοξων κοινοτήτων στην περιοχή της Μακεδονίας κατά των Βουλγάρων Κομιτατζήδων  τη περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα(1904-1908). ✔ Υπηρέτησε ως υποπρόξενος  ή πρόξενος σε διάφορες περιοχές(Μοναστήρι, Σέρρες, Αλεξάνδρεια και αλλού) προωθώντας τα ελληνικά συμφέροντα. ✔ Φοβόταν τον σλαβικό κίνδυνο και γι'αυτό υποστήριξε θερμώς τις ελληνικές αλυτρωτικές διεκδικήσεις στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας σε συνεργασία με τον γαμπρό του, Παύλο Μελά. ✔ Αρχικά ήταν οπαδός και υποστηρικτής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Στη συνέχεια, όμως, στράφηκε εκαντίον του και εντάχθηκε στην αντιβενιζελική αντιπολίτευση, επειδή διέκρινε κατά τη γνώμη του στην άσκηση της πολιτικής του ενδείξεις εθνικής υποτέλειας και αυταρχισμού. Σχετκά με το όραμα του Βενιζέλου για ένταξη των ελληνικών πληθυσμών και ενσωμάτωση της...

Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία: ελπίδα

    Όπως έχουμε ξαναεπισημάνει στο επί παντός blog, είναι πραγματικά τουλάχιστον συναρπαστικό να εξερευνά κανείς τις διαδρομές που μπορεί να έχει ακολουθήσει μια λέξη μέσα στο βάθος των αιώνων ή ψάχνοντας να ανακαλύπτει πως λέξεις από διάφορες σύγχρονες γλώσσες ανήκουν τελικά, αν τις εξετάσουμε προσεκτικά, στην ίδια γλωσσική οικογένεια.   Ελπίδα. Μια πολύ συνηθισμένη και συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη του καθημερινού μας λόγου. Η λέξη με την σημερινή της μορφή σχηματίστηκε στα μεσαιωνικά ελληνικά και φυσικά προέρχεται από το αρχαιοελληνικό τριτόκλιτο ουσιαστικό ἐλπίς,-ίδος, ουσιαστικό που συναντάται ήδη στα ομηρικά κείμενα. Το ουσιαστικό ''ελπίδα'' ανάγεται στο ομηρικό ρήμα '' ἔλπομαι'' που σημαίνει ''ελπίζω, προσδοκώ'' και σε αυτό ενυπάρχει η ινδοευρωπαϊκή ρίζα  *wel- που σημαίνει ''θέλω''.   Από αυτήν την ινδοευρωπαϊκή ρίζα είναι που έχουν σχηματιστεί ένα σωρό λέξεις σε διάφορες σύγχρονες γλώσσες , οι οποίες φυσικά είναι...