Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία: κτήριο ή κτίριο;

 

  Πολύ συχνά μέσα στη ρουτίνα μας συναντάμε ταμπέλες όπου άλλοτε αναγράφεται ο τύπος «κτήριο», άλλοτε ο τύπος «κτίριο», με αποτέλεσμα να έχει δημουργηθεί σύγχυση και να ἐχει επικρατήσει η  πεποίθηση πως και οι δύο τύποι είναι σωστοί και εναλλακτικοί  Είναι πράγματι έτσι;
  Την λύση για ακόμα μια φορά μας την παρέχει η ετυμολογία. Ας ξεκινήσουμε από το εξής: δεν υπάρχει απόλυτη ομοφωνία ως προς τον σωστή ορθογραφία της λέξης. Ο δεύτερος τύπος, ''κτἰριο'' προέρχεται από μια παρετυμολογική σύνδεση του με το ρήμα «κτίζω» στα νεότερα χρόνια. Ωστοσο είναι αδύνατον από το ρήμα «κτίζω» να παραχθεί το ουσιαστικό κτίριο, διότι αυτό προϋποθέτει δύο παράγοντες. Πρώτον το θέμα του ρήματος «κτίζω» να είναι κτι-, κάτι που δεν ισχύει, καθότι έχει δύο θέματα(το ενεστωτικό κτιζ- και το αοριστικό κτισ- εξου και κτίσιμο. κτίστης). Δεύτερον, ακόμα και να διέθετε ρηματικό θέμα κτι- θα απαιτούταν το παραγωγικό επίθημα -ριο που θα προστίθετο στο θέμα του, ωστόσο η ελληνική δεν διαθέτει τέτοια κατάληξη για τα ουσιαστικά παρά μόνο την παραπλήσια κατάληξη -τήριο(πχ εργαστήριο). Επόμένως, ο σωστός δυνητικά τύπος από το κτίζω θα ήταν κτισ-τήριο.
  Τότε πως προκύπτει ότι ο σωστός τύπος είναι «κτήριο»; Υπάρχουν δύο πιθανές εκδοχές για το πως σχημαστίστηκε και προέκυψε ο τύπος κτήριο. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή προέρχεται από τον μεσαιωνικό τύπο «οἰκητήριον»(σηναίνει οικία, οίκημα) που υπέστη διάφορες φωνητικές μεταβολές( οικητήριον> οικτήριον με συγκοπή του άτονου η-> κτήριον με σίγηση του αρχικού  άτονου οι-). Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή προέρχεται από την φράση «ευκτήριον οίκημα». Στο πλαίσο της χρήσης της φράσης από τους ομιλητές  το ουσιαστικό άρχισε να παραλείπεται και τελικά το επίθετο ουσιαστικοποιήθηκε. Ο τύπος ευκτήριον μαρτυρείται ήδη από τον 6ο αιώνα και σημαίνει ναός, οίκος προσευχής στον Θεό.Τελικά υπέστη φωνητικές μεταβολές και προέκυψε το κτήριο(ευκτήριον>κτήριο). Αυτή η πορεία δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει. Και στα γερμανικά ο τύπος haus(σπίτι) αρχικά εμφανίστηκε στα γοτθικά ως τμήμα του συνθέτου gudhus(gottehaus) που σήμαινε οίκος του Θεού.
  Η άποψη που έχω αναπτύξει ως τώρα, σύμφωνα με την οποία προκρίνεται ως ορθή η γραφή ''κτήριο'', προέρχεται από τον καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη, ο οποίος είναι οπαδός της παραδοσιακής και ιστορικής ορθογραφίας των λέξεων. Από την άλλη μεριά, σύμφωνα με το Μείζον Ελληνικό Λεξικό του Φυτράκη η γραφή ''κτήριο'' αποτελεί παλαιότερη γραφή της λέξης ''κτίριο'', που είναι εξίσου σωστή. Επομένως, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει ομόφωνη απάντηση για την σωστή ορθογραφία της λέξης. Εσείς ποιον τύπο χρησιμοποιείτε πιο συχνά ή ποιος πιστεύετε ότι χρησιμοποιείται συχνότερα; 

Για να μη χάσεις την επόμενη ετυμολογία λέξεων, ακολούθησε τώρα το @epi_pantos στο facebook/instagram.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«Μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα» της Άννας Κοντολέων: ο φόβος απέναντι στο καινούργιο, το διαφορετικό

  Αυτή η υπέροχη αίσθηση ζεστασιάς και ασφάλειας έχει ολοκληρωτικά χαθεί. Τώρα πια είμαι μόνος μου και μέσα σ’ αυτή τη μοναξιά δεν υπάρχει τίποτα και κανένας. Νιώθω κουρασμένος, εξαντλημένος, σαν να έχουν περάσει από πάνω μου εκατό χρόνια. Παντού γύρω μου σκοτάδι και σιωπή. Νιώθω άβολα. Φοβάμαι [1] .   Πόσο υγιές είναι για έναν έφηβο να αισθάνεται έτσι; Υπάρχει πιθανότητα να αισθανθεί όμορφα και σιγουριά για τον εαυτό του και το αύριο; Πώς; Ποιος θα τον βοηθήσει, αν δε μιλήσει και δεν   εξηγήσει πώς νιώθει;   Μπορεί να παραδεχτεί ότι αισθάνεται μόνος κι εγκαταλελειμμένος; Είναι σε θέση να ομολογήσει πως τα πάντα γύρω του αλλάζουν κι εκείνος χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες; Ή κανείς δε θα τον προσέξει; Είναι δυνατόν να αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή και να ξαναρχίσει απ’ το μηδέν;   Ο νους του Μάνθου ταλανίζεται από αρνητικές σκέψεις από τη στιγμή που οι γονείς του του ανακοινώνουν πως θα πρέπει να μετακομίσουν από ...

Άνθρωποι που άφησαν ιστορία: 7 σημεία για τον Ίωνα Δραγούμη

  ✔ Ο Ίωνας Δραγούμης(1878-1920) υπήρξε σημαντικός Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης. ✔ Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των εθνικών υποθέσεων και πρωτοστάτης στην οργάνωση των ελληνικών ορθόδοξων κοινοτήτων στην περιοχή της Μακεδονίας κατά των Βουλγάρων Κομιτατζήδων  τη περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα(1904-1908). ✔ Υπηρέτησε ως υποπρόξενος  ή πρόξενος σε διάφορες περιοχές(Μοναστήρι, Σέρρες, Αλεξάνδρεια και αλλού) προωθώντας τα ελληνικά συμφέροντα. ✔ Φοβόταν τον σλαβικό κίνδυνο και γι'αυτό υποστήριξε θερμώς τις ελληνικές αλυτρωτικές διεκδικήσεις στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας σε συνεργασία με τον γαμπρό του, Παύλο Μελά. ✔ Αρχικά ήταν οπαδός και υποστηρικτής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Στη συνέχεια, όμως, στράφηκε εκαντίον του και εντάχθηκε στην αντιβενιζελική αντιπολίτευση, επειδή διέκρινε κατά τη γνώμη του στην άσκηση της πολιτικής του ενδείξεις εθνικής υποτέλειας και αυταρχισμού. Σχετκά με το όραμα του Βενιζέλου για ένταξη των ελληνικών πληθυσμών και ενσωμάτωση της...

Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία: ελπίδα

    Όπως έχουμε ξαναεπισημάνει στο επί παντός blog, είναι πραγματικά τουλάχιστον συναρπαστικό να εξερευνά κανείς τις διαδρομές που μπορεί να έχει ακολουθήσει μια λέξη μέσα στο βάθος των αιώνων ή ψάχνοντας να ανακαλύπτει πως λέξεις από διάφορες σύγχρονες γλώσσες ανήκουν τελικά, αν τις εξετάσουμε προσεκτικά, στην ίδια γλωσσική οικογένεια.   Ελπίδα. Μια πολύ συνηθισμένη και συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη του καθημερινού μας λόγου. Η λέξη με την σημερινή της μορφή σχηματίστηκε στα μεσαιωνικά ελληνικά και φυσικά προέρχεται από το αρχαιοελληνικό τριτόκλιτο ουσιαστικό ἐλπίς,-ίδος, ουσιαστικό που συναντάται ήδη στα ομηρικά κείμενα. Το ουσιαστικό ''ελπίδα'' ανάγεται στο ομηρικό ρήμα '' ἔλπομαι'' που σημαίνει ''ελπίζω, προσδοκώ'' και σε αυτό ενυπάρχει η ινδοευρωπαϊκή ρίζα  *wel- που σημαίνει ''θέλω''.   Από αυτήν την ινδοευρωπαϊκή ρίζα είναι που έχουν σχηματιστεί ένα σωρό λέξεις σε διάφορες σύγχρονες γλώσσες , οι οποίες φυσικά είναι...